لباسی شبیه به فردوسی ( مثلا ) به تن داشت. لباسی شبیه به ایرانیان قدیم. ردایی از کرباس سفید با کمربندی و گیوه ای به پا. کلاهی هم به سر شبیه به کلاه ایرانیان قدیم از نمد. سفید بود آنهم. موهای سر و صورت بلند و سیاه. مرتب. در دستش گرزی که سر شیر داشت یا سر ببر شاید. آمده بود روی صحنه و با صدای بلند و رسا شاهنامه نقالی می کرد.

پرده؟!

در انتهای سالن صفحه ال ئی دی بزرگ و چند ده اینچی که صحنه هایی متناسب با نقل او و به سبک نقاشی قهوه خانه ای پخش می کرد.

لحظه ای مردد ماندم از این نقالی دیجیتالی لذت ببرم یا ... لذت بردم از نقالی دیجیتالی مرشد ورمزیار. صفای خودش را داشت.