مرا از تو جدا کردند

حالا من پاره هایت را     در ته فنجان قهوه

حالا من پاره هایم را    در خطوط مرئی و نامرئی کف دستانم

                                                                                و در طالع سعدمان می جویم؟

مرا با تو ساخته بودند

مرا با تو جان داده بودند

مرا با تو رانده بودند از بهشت     من سرگردانم

                                                         من سرگردانم از طالع

                                                                                    از تقدیر

                                                                                              از تابو 

                                                                                                     از تو

                                                         تا بود

                                                        تا بود اینگونه بود     پاره ای در جست و جوی پاره ای.

                                                         خواست اینگونه باشد:

                                                 پاره ای در جست و جوی پاره ای

اين تو نيستي كه هر روز از پوست من دورتر مي شوي،

اين منم

          منم كه هر روز نزديكتر مي شوم به پوست خودم.

گرچه ديشب كه شب يلدا نبود از امشب كه شب يلداست

                                                                   فقط

                                                                       چند دقيقه كوتاه قدتر است،

اما امشب كه شب يلداست

                                 هفت

                                       هفتصد

                                                هفت هزار

                                                               هزار

                                                                       هزار

                                                                       ....  از آن شب كوتاه تابستاني

                                                                                                          بلند قدتر است.

آن شب كوتاه تابستاني

                           تو، نزديك پوست من

اين شب بلند زمستاني

                         من، نزديك پوست خودم.  

۱.می گه داریم می ریم میناب تو هم هستی؟ مراسم محرم توی جنوب محشره شاید یه سر رفتیم بندرعباس و بندر ریگ و خرمشهر ... هستی بذارمت توی لیست؟

۲.می ریم بروجرد تو هم هستی؟ یه مراسمی دارن روز تاسوعا که خیلی بدوی و خاصه، اسمش خره گیرونه ... هستی بذارمت توی لیست؟

۳.می ریم کویر واسه عاشورا تو هم هستی؟ یزد و بعد هم میمند و شاید توی راه برگشت ورزنه، یه مراسم خاصی هست توی میمند بهش می گن جوش ... هستی بذارمت توی لیست؟

۴.می ریم ....تو هم هستی؟

انتخاب سخت بود خیلی، اما سومی زورش از بقیه بیشتر بود ...

تم اصلی رمانی که دارم می نویسم رابطه آدمهاست، امروز دوباره من و رمان کمی با هم پیش رفتیم تا جاهایی که دیدم دیگه نمی تونم پا به پاش بدوم ... رابطه آدمها رو می گم واقعن آدم جولوش کم میاره بس که پیچیده ست، بس که ساده ست ... دیگه وقتش بود برم یه قسمت دیگه از سریال در چشم باد رو ببینم ... که بر مبنای مستند ساخته شده و یکجور مستند داستانی بازسازی شده ست و من فرمول کار رو خیلی دوست دارم و همون چند قسمتی که دیدم و می بینم مدام وول می خورم و آه می کشم کاش اینجا اینجوری می شد، اونجا اونطوری می شد ... امشبم حرصم از بعضی میزانسن ها در اومد ... اما دیدم این قسمت از سریال بر مبنای رابطه آدم هاست و البته رابطه عاشقانه که البته ساده ترین و پیچیده ترین نوع رابطه ست، همش داشتم فکر می کردم چقدر چقدر قصه قشنگ توی دنیا گفته شده درباره عشق که انصافن در دنیای واقعی آدمها حتی نیمی از این قصه ها هم به واقعیت نپیوسته و با اینحال انسان عاشق هنوز و هنوز از گفتن قصه عشق دست بر نمی دارد که بر نمی دارد ...

ترا قسم به گارنت که پایداری عشق است

قسم به اپال که خوش اقبالی ست

قسم به آمیتیس که التیام بخش است

قسم به پریدوت که سمبل پاکی ست

قسم به آکوآمارینا که حامی همه مسافرهاست

قسم به ساپیر که سمبل حقیقت است

قسم به اسپینل -دختر یاقوت- که غم را می شوید

......... 

آب را گل نکن و زمین را ناپاک

حقشه به نظرت؟

به نظر من حقش نبود که خبرنگاران به هدیه تهرانی پیله کنند چرا عکاسی کردی تو که هنرپیشه بودی قبلن!؟ امروز با صبر و حوصله  عکسهای هدیه رو دیدم توی خانه هنرمندان و تمام مدت داشتم فکر می کردم هدیه تهرانی که قبل از بازیگر شدن توی کار دکوراسیون داخلی بوده و پارسال هم که طراحی صحنه و لباس یرما رو گردن گرفته بود که انصافن کار خوبی هم بود پس این همه موضع گیری چرا؟ حالا من نمایشگاه عکس هدیه به نام آبانگاه رو که انگار در ستایش آب به عنوان نیرویی ماورایی از طبیعت تدارک دیده شده  کناری می گذارم و به نکته هایی مثل ارائه خوب آثار، قاب بندیها و امضای کوچولوی خوشگل هنرمند پای آثار و مهمتر از همه عکسهای خوبی که دیدم اشاره نمی کنم. من حرف دیگه ای دارم.

.خبرگزاری میراث آریا وابسته به سازمان میراث فرهنگی از روز قبل از نمایشگاه این جمله رو به خیلی ها اس ام اس زد: هدیه تهرانی با کمک میراث فرهنگی آب را قاب می کند! هدیه هم در مصاحبه ای گفته از این سازمان 120 میلیون تومان وام گرفته. حالا این همکاری از نوع وام بوده یا اسپانسری مهم نیست در هر دو صورت با فروش خوبی که عکسها داشت یک حرکت فرهنگی با برگشت سرمایه انجام شد و یک چرخ ریزه میزه از اقتصاد هنر به کمک سازمان میراث فرهنگی چرخید. سوال من واقعن این است که اگر سازمان میراث فرهنگی انگیزه و توان سرمایه گذاری هایی از این دست را دارد و موضوعات مرتبط با هنر و میراث فرهنگی را چنین به روز رصد می کند چرا دست دوستانی که مثلن برای تدوین کتاب موزه های ایران - چیزی که جایش بسیار بسیار خالی ست - را نگرفته و نمی گیرد؟ این موضوعی ست که من خود از زمان تصدی گری آقای جعفری بر معاونت فرهنگی این سازمان – معاونتی که در ماههای اخیر منحل شده و وظایف آن به دیگر بخشها محول شده – به آن فکر کرده ام و خوب می دانم یکی از پرکارترین ها و بادسوادترین های عرصه میراث فرهنگی این روزها در پی تدوین و نوشتن این کتابهاست و با درهای بسته روبروست. اینگونه است که از خودم می پرسم اگر روزی بازیگر و ستاره ای از سینمای ما بخواهد این کتابها را بنویسد آیا میراث فرهنگی چه دری به رویش می گشاید؟

 اصل موضوع تداخل هنرمندان در کار هم به خصوص در عصر مالتی مدیا و یا کمک نهاد و ارگان دولتی به یک هنرمند چه جای ایرادی دارد که حالا بلند شویم اشکهای هدیه تهرانی را هم درآوریم اصلن لهش کنیم تا همه عمر از دوربین بیزار شود خب نتیجه؟ اگر مردم در دوره ای که می گوییم سینمای ما به احتضار نشسته هنوز بازیگری را در ذهن دارند و برای نمایشگاهش پول می دهند و من دیدم که بعضی کارها تا ادیشن 2و3 هم فروخته شده بود این که خیلی خوب است. اصلن توی این ماجرا چیز بدی وجود ندارد فقط یک درخواست وجود دارد و آنهم اینکه آقای میراث فرهنگی ممنون و لطفن اونهایی که  سوپر استار نیستن رو هم ببینین!

یک زمانی که مدرسه رفتن و بچه مدرسه ای بودن همه زندگی من بود همیشه از شنیدن اینکه یکی کلاس شیشم بوده یا هفتم یا هشتم گیج می شدم ... مامانم می گفت کلاس شیشم که بوده براش چرخ خیاطی خریدن، داییم می گفت کلاس نهم که بوده از یه بنده خدایی که من خیلی دوستش دارم دو جلد دایره المعارف خیلی بی نظیر هدیه گرفته که هنوزم دارتشون،بابام می گفت کلاس یازدهم که بوده رانندگی یاد گرفته ... یعنی چی آخه؟ کم کم فهمیدم دوره آموزشی توی ایران در دوران هنوز آدم نشدن من، دو دوره شیش ساله بوده و بعد شده بوده سه دوره دبستان، راهنمایی و دبیرستان که هنوز هم همینطوره .... اما همین الان توی روزنامه خوندم دوباره از سه سال دیگه دوره های آموزشی ایران دو دوره شیش ساله می شه ...  فک کن توی دوره پیری و آلزایمر و اینها دوباره من گیج شدم و همش دارم حساب می کنم که کسی که کلاس نهمه یعنی کلاس چندم دوره من؟ یا اونی که کلاس شیشم عاشق می شه یعنی کلاس ... البته فک کنم عشقولانه گری در دوران پیری من به دوره پیش دبستانی صعود پیدا کنه! 

تلویزیون داره کارتون پلنگ صورتی پخش می کنه، پلنگ صورتی یه سطل رنگ صورتی داره، پیشونیمو می چسبونم به شیشه یخ پنجره و می دونم که اگه بیشتر از چند دقیقه توی این وضعیت بمونم سردرد گیج کننده سینوزیتی از راه می رسه، از پنجره به این سو و اون سوی کوچه مسلطم برگهای زرد رو می بینم و صدای شعله های بلند آتیش آپارتمان کناری رو می شنوم که زیر یه بشکه بزرگ و سیاه زبونه می کشه و بالا می ره، دارن قیر و گونی می کنن اینجارو، دوست پلنگ صورتی یه سطل رنگ زرد داره، سرمای پنجره داره همه پیشونیمو تسخیر می کنه کم کم مث رنگ صورتی که همه ساختمون پلنگ صورتیو تسخیر می کنه، شعله های آتیش هم خوشگلن هم صدای خوشگلی دارن، فش فش می کنه این شعله های عظیم، دوست پلنگ صورتی همه ساختمونو زرد کرده، برگها کوچه رو و حیاط زرد کردن، پلنگ صورتی دوباره همه جا رو صورتی می کنه، دوستش پشت سرش همه جا رو زرد می کنه، پیشونی من در تسخیر سرماست، آپارتمان بغلی در تسخیر صدای شعله ها و بوی قیر، کوچه در تسخیر نیامدنت، آسمان در تسخیر ابری که باران ندارد، پلنگ صورتی و دوستش در تسخیر خودخواهی، من در تسخیر پنجره، بوی خاک درز پنجره، پرده کثیف و لکه های روی شیشه ... گیره های پرده را یکی یکی جدا می کنم، حالا خیره ام به چرخش شکم قلمبه رختشویی که پرده زرد رنگ در تسخیر کف و آب سفید در هم می پیچد و می لولد و پاکیزه می شود، پاکیزه می شود از خاطره خاک در چین هایش؟

یک شهر کوچک ساحلی در شمال ایران، یا یک شهر کوچک خوش آب و هوا در مرکز ایران، یا یک شهر کوچک خشتی در هر کجای ایران .... شهری فقط با سه یا چهار خیابان اصلی، یک میدان، یک فلکه، چندین بنای تاریخی زیبا که شکل اولیه خود را حفظ کرده باشند، کوچه باغ و جوی آب و تپه های زیبا ... شهری بدون ترافیک، شهری بدون قیل و قال، شهری بدون دویدن های بیهوده شهری که فقط هتل داشته باشد و مهمانسرا .... شهری که فقط کتابخانه داشته باشد و سالن تئاتر و سینما .... شهری که سالن کنسرت موسیقی خوبی داشته باشد ..... شهری که محل برپایی جشنواره باشد و دوسالانه و نمایشگاه فقط! شهری که برای خاطر پرباری جشنواره ها و دوسالانه ها و نمایشگاهها همه دنیا آن را بشناسد .... شهری در ایران خودم، ایران خودمان .... فراوانی جشنواره ها و دوسالانه ها و نمایشگاهها و به خصوص تراکم بی منطق آنها در نیمه دوم سال بسیار گیج کننده و سردرگم و بدون مصرف و بدون جلب مخاطب است .... واقعن مراجعه به آرشیو و برشمردن جشنواره ها و نمایشگاهها و دوسالانه هایی که از فروردین تا شهریور و از مهر تا به حال و نیز تا پایان سال در تقویم هنری ایران وجود دارد کار سختی نیست ... برنمی شمرم .... اما نتیجه می گیرم که منطقی برای برگزاری این برنامه های هنری وجود ندارد بجز بیلان کاری .... اینکه فقط گفته باشیم نهمین، دهمین، چهل امین و ... امین جشنواره فلان و بهمان برگزار شد .... خب؟ نتیجه؟

*آن شهر را می خواهم که در شمال، مرکز یا هر کجای ایران باشد و کانون برپایی جشنواره های هنری منظم که همه دنیا آن را بشناسد! این رویای من است، رویایی که در یونان، فرانسه، ایتالیا، روسیه و بسیاری کشورهای دیگر سالهاست یک حقیقت ملی ست .... آن شهر را می خواهم از جان و دل.

و شاعران زنده اند، همیشه زنده اند حتا اگر مرده باشند باز هم شب تولدشان در ته خط پاییز و سرخط زمستان مردم گردهم می آیند و دیدار می کنند و کتاب شاعر را با تصاویر جدید رونمایی می کنند. نه شاید مردم دل ناخشنود و سرد خودشان را رونمایی کردند امشب!

ما برای رونمایی دو کتاب احمد شاملو رفته بودیم شهر کتاب آرین! ابراهیم حقیقی شاید دو هزار تا امضا زده بود صفحه اول کتابهایی که برای شاملو تصویرسازی کرده است... شاید هم بیشتر از دو هزار تا .... چه کسی می داند امشب سینی شیرینی در شهر کتاب آرین چند بار پر و خالی شد و هر بار چند تا شیرینی تویش گذاشتند؟ حتا من فکر می کنم تعداد کتابهای خریداری شده بیشتر از تعداد امضاها و تعداد امضاها بیشتر از شیرینی ها بوده چون ما کتاب خریدیم و سی دی موسیقی اما نه امضا گرفتیم و نه شیرینی خوردیم! من چون بلد نیستم برای شاملو چیزی بنویسم و یا شاید چون نمی توانم برای بزرگی وتمام او چیزی بنویسم از تعداد امضاها و شیرینی ها و دل آدم ها می نویسم و از پرنده بی صدای قفس طبقه همکف شهر کتاب آرین، جایی که دو هزار شاید سه هزار سی دی موسیقی می فروشند و صدای تنهایی و شادی و هراس و درد را .... این سبزقبای بیچاره را توی قفس کرده اند تا زار بگرید برای سلاخ خودش؟

- نظر در تو می کنم ای بامداد

                             که با همه ی جمع چه تنها نشسته ای!

- تنها نشسته ام؟

                       نه

                           که تنها فارغ از من و ما نشسته ام.